Gideon Lucassen

Ik ben Gideon Lucassen 36 jaar oud. Ik woon samen met Mirjam, mijn vriendin, in Haarlem. Mirjam en ik werken allebei in Amsterdam bij Amsta www.amsta.nl met mensen met een verstandelijke en psychiatrische beperking.

Bij Amsta ben ik trainer en train ik mijn collega’s in het omgaan met agressieve verstandelijk gehandicapte mensen door ze zelfverdedigings technieken aan te leren. Daarnaast ben ik persoonlijk begeleider en probeer ik, tijdens mijn werk als begeleider en vanuit mijn opleiding als Creatief Therapeut, de mensen die door mij begeleid worden, zo te begeleiden, dat hun beperking geen handicap wordt.

Autonomie en gelukkig zijn, staan bij mij bovenaan.

Ik word zelf erg gelukkig van veel “nieuwe” dingen ondernemen. De thrill van het onbekende, net even uit je comfort zone komen en veel nieuwe dingen leren, ook over mezelf vind ik helemaal te gek.

Dingen die ik heb gedaan en dingen die ik nog steeds doe “for fun” zijn duiken, paardrijden, zeilen, bergbeklimmen, gitaar spelen, halve marathon’s lopen etc.etc. Maar geef me een lange wandeling op het strand naar de pier van IJmuiden, samen met mijn labrador “Trees” en mijn dag kan niet meer kapot.

Oók erg gelukkig word ik van lekker eten met een stel goede vrienden bij me en dan slap ouwehoeren met pijn aan m’n kaken van het lachen, glas wijn erbij, en mijn avond is goed.

Ik vind bijna alles lekker, maar mijn favoriet is misschien wel pasta pesto, met verse rucola, cherry tomaatjes, pesto genovese, mozarella di buffola, olijven en pijnboompitjes on top.

Mijn muzieksmaak hangt van mijn stemming van dat moment af. Als ik moet knallen, dan moet het up tempo knalmuziek zijn. Maar op een grauwe regenherfst zondagochtend heb ik vaak meer behoeft aan verstilde sing a song muziek.

Willem en ik kennen elkaar al vanaf de welpen op de scouting, zo’n 28 jaar terug. Toen ik op de radio over de Amsterdam-Dakar challenge hoorde bij de 3fm radio-uitzending van Rob Stenders, dacht ik meteen aan Willem als mede challenger. Met hem erbij durf ik dit avontuur wel aan te gaan. Ik voor de fundraising en Willem als technische man aan boord. Samen als chauffeur en kaartlezer. Team “HaydeWitzka” is on the move.

Willem Timmers

Ik ben Willem Timmers 35 jaar oud. Aan het prachtige Spaarne in het zuiden van Haarlem heb ik een plek waar ik woon en werk. Ik ben geboren en getogen in Rijnsaterwoude.

Op het landbouwbedrijf van mijn ouders was altijd ruimte zat om te klooien en te scheuren met oude auto’s en heb ik veel rijervaring met trekkers door de bagger opgedaan. Na mijn geweldige jeugd op de boerderij van mijn ouders in Rijnsaterwoude ben ik werktuigbouwkunde gaan studeren. Na mijn afstuderen heb ik bij verschillende bedrijven gewerkt en ben ik uiteindelijk bij een jachtbouwbedrijf in de kop van Noord-Holland terechtgekomen. Zeilen was en is immers altijd mijn passie geweest.

Het ontwerpen van jachten op de computer was heel leerzaam, maar na een paar jaar begon het ruime sop toch aan me te knagen. Dus toen ik door een vriend anex collega van me gevraagd werd om aan te monsteren op zo’n superjacht en mee te zeilen naar Palma de Mallorca, kon ik niet weigeren.

Dit was een super experience. Lekker zeilen, mooi weer en helemaal de goede vibe.

Twee jaar lang was dit mijn leven. Sindsdien vaar ik op verzoek van jachteigenaars mee met zeilwedstrijden op de Middelandse zee als ervaringsdeskundige-trimmer en tacticus. Ook vaar ik boten over van de Cariben naar de Middellandse Zee en vice versa.

Ik heb inmiddels een eigen bedrijf gestart, Timmers Engineering, waarbij ik veel energie haal uit de combinatie technisch ontwerpen op de computer en wedstrijd zeilen in de Middellands zee.

Mijn motto is: “in geval van twijfel altijd doen!” en zoals mijn oma ooit zei: “je hebt meer spijt van de dingen die je niet doet als van de dingen die je wel doet”.

Dus toen mijn goede vriend, Gideon, me benaderde om mee te doen met de Amsterdam-Dakar challenge, was de beslissing snel gemaakt. Ik hoefde geen seconde na te denken en zei meteen ja, bij het het idee van een avontuur in combinatie met geld ophalen voor het Rode Kruis.

Onze Ford escort station uit ’98 lijkt in eerste instantie helemaal niet geschikt voor de woestijn van Afrika.

Ik zie het als mijn uitdaging om deze stads mobiel om te toveren tot een dessert-proof monster op wielen. Dit zal me nog veel hoofdbrekens bezorgen.

In de woestijn zullen we de Oud-Hollandsche schep en rijplaten hard nodig hebben, maar ik heb er alle vertrouwen in dat we de eindstreep gaan halen. Mauretanië here we come.